GRAFOLOGIA. WIELKOŚĆ PISMA

Ojcem współczesnej psychografologii jest Jean Hyppolyte Michon, zakonnik. Zbudował on podwaliny pod francuską, a zarazem światową szkołę grafologii. Opublikował pierwszą, godną uwagi, książkę z tego zakresu już 1872 r.

W Niemczech grafologia rozwijała się bardzo prężnie, a tam jej prekursorem i twórcą całej szkoły niemieckiej był psycholog Ludwig Klages.

W Polsce jedyną postacią o światowym rozgłosie był Rafał Schermann. To on podłożył fundament pod tzw. symbolizm psychoprzestrzenny. Był jednak bardziej jasnowidzem niż grafologiem. Zwrócił uwagę, że człowiek symbolicznie i nieświadomie tworzy obraz graficzny swego charakteru i marzeń. Np. marzący o lataniu posiada podpis w kształcie śmigła, zaś potencjalny samobójca ma podpis w kształcie pistoletu. Nigdy w swoich interpretacjach się nie mylił, ale inni pragnący go naśladować opierając się na jego wskazówkach mylili się bardzo często. Dopiero kolejne pokolenie grafologów polskich, koncentrując się na symbolizmie, rozwinęło jego koncepcje.

Drugim wybitnym grafologiem polskim był działający w tym samym czasie najpierw w Poznaniu, a potem w Krakowie Henryk Gralski-Grudziński, który stworzył "klucz grafologiczny", technikę interpretacji pisma w oparciu o rozbudowaną przez siebie w sposób nowatorski koncepcje Klagesa. Gralski był również założycielem w 1923 r. Instytutu Grafologii Naukowej, a jeden z jego uczniów przygotowuje do wydania książkę na temat metody grafologicznej prof. Gralskiego.
Główną zasadą grafologiczną jest umiejętność wykorzystywania w analizie pisma świadomej wiedzy o symbolu również w aspekcie liniowym i przestrzennym. Pismo jest znakomitym zapisem myśli w sposób liniowy, czyli od – do, w którym umiejętnie łączy się symboliczne odniesienia. Każda forma komunikacji jest komunikacją symboliczną. Pisząc jakiekolwiek zdanie, nie potrafimy równocześnie oddać wszystkich swoich myśli. Możemy je natomiast zapisać po kolei. Z drugiej strony każde słowo nie jest niczym innym jak symbolem i można je analizować symbolicznie, czyli wielowymiarowo.

Oprócz oddziaływania symbolu w odniesieniu do przestrzeni, istnieje cały szereg innych analogii powiązanych z siłą i płciowością. Na przykład duże jest cechą męską, a małe nierozłącznie związane z kobiecością i delikatnością.

Duże to również:

rozpychające się, zewnętrzne, niezgrabne, fasadowe, silne, dominujące i przytłaczające.

Małe to:

skromne, niepozorne, podatne, delikatne, wewnętrzne, ukryte i nieśmiałe.

Wymienione hasła nie są ze sobą sprzeczne. Więcej, w naszym odczuciu przystają do siebie. Tak naprawdę jest to w dalszym ciągu rozwinięcie myśli dotyczącej przestrzeni.
Z prawej strony umieścimy cechy męskie, a z lewej kobiece.

Lewa strona                                       prawa strona

kobiecość                                           męskość

wnętrze                                              zdecydowanie

słabość                                               siła

delikatność                                         niezgrabne

dom                                                    duże

tajemnica                                            przesada

zawiłość                                              prostota

Dlatego ktoś piszący duże litery z reguły jest człowiekiem dynamicznym, lubi być ważny i zapełniać swoją osobowością nie tylko przestrzeń kartki papieru, ale i przestrzeń życiową.

Biznesmeni, politycy, artyści, ludzie piastujący stanowiska publiczne, zwykle piszą pismem dużym.

Duże pismo

Grafolodzy wielkość liter, które uznają za duże lub małe, podają w milimetrach mierząc ich wysokość na poziomie wstęgi. Do pomiaru wykorzystując litery typu n, o, c lub a. Dla zasady należy wiedzieć, że jako pismo duże, określa się takie, którego wysokość wstęgi przekracza 4,5-5mm

Pismo małe to takie, którego wielkość na poziomie wstęgi nie przekracza 2,5mm. Kiedy pojawią się wątpliwości, do jakiej grupy zakwalifikować wielkość pisma, szczególnie przy wartościach granicznych, lepiej pominąć tę cechę skupiając się na innych elementach pisma. Najwłaściwiej jest kiedy analizując rękopis do cech pisma dużego lub małego zakwalifikować takie pismo, które bez cienia wątpliwości sami uznamy za wyraźnie odstające swymi rozmiarami od normy. Na pewno w takim przypadku nie zrobimy błędu.

Nie będziemy również analizowali wstęgi o średniej wielkości z uwagi na to, że jest szerokością typową. Aby zrobić dobrą analizę grafolog szuka odstępstw od normy. Elementy typowe pomijamy jako mniej istotne, bo można je określić jako średnie i typowe dla większości.

Małe pismo

Znamionuje człowieka raczej skromnego, niepewnego siebie, introwertycznego w zachowaniu i ostrożnego. Zwykle jest bardziej rozsądny, krytyczny i nieśmiały. Ludzie piszący pismem małym potrafią znacznie lepiej koncentrować się na detalach i częściej interesują się techniką, architekturą, matematyką itp.

Pismo o zmiennej wielkości liter

Cechuje ludzi niespokojnych. Pragną oni jak gdyby wyskoczyć ponad przeciętność w życiu. Takie stany naprężenia wewnętrznego często sugerują duże ambicje i zakłóconą równowagę wewnętrzną. Często piszą w ten sposób ludzie poszukujący, twórczy i utalentowani artystycznie. Przecież typową cechą twórcy jest jego niepokój wewnętrzny.

Czy to znaczy, że jeżeli piszę niedbale, to będę niedbały w życiu?

Tak. Jeżeli pismo wykazuje niedbałość, to ujawni się ona również w pracy zawodowej, w domowych pracach, takich jak sprzątanie, gotowanie, higiena czy nawet w doborze przyjaciół, czy dbałości o własny samochód. Jednak pod warunkiem, że inne cechy pisma nie pokażą nam istnienia zwiększonej uwagi i dbałości w jakiejś dziedzinie, czy obszarze zainteresowań. Często w piśmie niedbałość staje się wyraźna pod koniec linii. Taki zapis informuje o braku dyscypliny i dbałości na dłuższą metę. Ktoś, kto tak pisze, będzie się starał pracować rzetelnie i nawet może się ładnie pokazać na zewnątrz w pierwszych kontaktach, ale będzie miał kłopoty z utrzymaniem tego wizerunku. Może to też świadczyć o tym, że w trakcie pisania był przemęczony.

Wielkość liter jest istotnym elementem, również przy porównawczej analizie pisma. Kiedy obie strony w układzie partnerskim piszą pismem dużym, nie jest to układ zbyt korzystny. Każda ze stron, będzie pragnęła przewodzić i mieć decydujące zdanie we wszystkich ważniejszych sprawach. Na każdym kroku, partnerzy o zbliżonej wielkości liter, jeśli są one duże, będą walczyć o władzę. Przypominać to może żołnierza wyższego rangą, który ze zdumieniem stwierdza, że jego podwładny nie tylko nie słucha rozkazów, ale i sam próbuje rozkazywać.

Kiedy oboje partnerzy piszą pismem małym oraz gdy mają podobny kąt pochylenia pisma, często brakuje w takim związku prowodyra, osoby bardziej zdecydowanej, określającej podstawowe kierunki działania w życiu.

Najkorzystniejszy między wspólnikami w interesach czy też partnerami w związku małżeńskim, wydaje się taki układ, gdzie wielkość pisma jest wyraźnie zróżnicowana.

Na koniec tej części dobrze jest pamiętać, że istotne jest obserwowanie bardzo uważnie zmiany w piśmie jakie zachodzą w czasie. Dość często zdarza się przecież, stopniowa lub gwałtowna zmiana wielkości liter w zależności od tego, czy jest to początek pisma, czy analizujemy końcowe wyrazy na stronie rękopisu.

Pismo większe na początku strony

Interpretuje się jako śmiałość i przebojowość na początku znajomości. W trakcie bliższego poznania, człowiek tak piszący okazuje się skromniejszy i mniej zdecydowany w działaniu niż to wynikało z wcześniejszego zachowania.

Można domniemywać w niektórych przypadkach, zwiększoną ostrożność w działaniu i chęć uporządkowania sobie życia z powodu kłopotów i cierpień wynikłych na tle zbyt przebojowego działania we wcześniejszym okresie życia.

Pismo mniejsze na początku strony

Interpretuje się jako skromność i nieśmiałość na początku znajomości, by po oswojeniu się z ludźmi i sytuacją człowiek piszący w ten sposób okazał się bardziej przebojowy i śmiały w działaniu. I w tym przypadku można również przypuszczać sytuację, gdzie piszący stał się bardziej śmiałym i zdecydowanym po wcześniejszym okresie tłumienia swojej osobowości i przebywania w środowisku, w którym był zdominowany.

Szczególnym przypadkiem powiększania liter w piśmie jest pisanie dużej pierwszej litery na stronie.

Interpretowane jest przez grafologów głównie jako chęć zaimponowania i zrobienia wrażenia na środowisku w pierwszym kontakcie. Ludzie akcentujący pierwsze litery w piśmie często spóźniają się na przyjęcia po to, by ich dostrzeżono. Zachowują się głośno i z nonszalancją. Lubią, gdy na nich skupia się główna uwaga całego otoczenia. W kontaktach z innymi starają się być niekonwencjonalni, przebić swoją oryginalnością w poglądach i zachowaniu.

W tym miejscu powinniśmy wspomnieć o jeszcze jednym istotnym szczególe.

Pisanie rozłączne pierwszej litery w tekście

Mam tu namyśli lekkie oddzielenie pierwszej litery od pozostałej części wyrazu. Interpretuje się taki zapis jako działanie po namyśle. Ruch ręki podczas pisania został na chwilę przerwany i rozpoczęty w nieco innym miejscu. W życiu przełożenie tego symbolu jest zbliżone. Tłumaczy się jako rozpoczęcie działania i po chwili namysłu kontynuowanie go, choć już może z nieco innym nastawieniem

Zbliżoną interpretację, podobną jak w przypadku pisma dużego, formułujemy w odniesieniu do pisma szerokiego.

Pismo szerokie

To również symboliczne rozpychanie się liter w linii i jest typowe dla ludzi przebojowych i popędliwych. Szerokie pismo to również dynamiczne i optymistyczne nastawienie do życia, twórcze i zdecydowane działanie. Człowiek, który pisze pismem szerokim, posiada również szeroki gest i rozeznanie w życiu, chciałby wpływać na szerokie audytorium.

Pismo wąskie

Jak łatwo się zapewne domyślić, należy je interpretować jako niechęć do wychylania się na zewnątrz. Mały dynamizm, lęk przed działaniem, niepewność wewnętrzna. Jest to swoiste skrępowanie liter w czasie ich kreślenia i podobne skrępowanie człowieka w działaniu i myśleniu.

Oczywiście, jeżeli chodzi o szerokość pisma, może występować jego zmiana w czasie. W zależności od tego, w jaki sposób występuje zmienność szerokości pisma interpretujemy je odmiennie.

Pismo szerokie na początku strony

W analizie grafologicznej interpretuje się jako zwiększony dynamizm, przebojowość i optymizm w działaniu, który został poprzez doświadczenia życiowe poddany trudnej próbie. W konsekwencji człowiek, który tak pisze może żywo reagować na sugestie i pomysły, jednak po pewnym czasie staje się bardziej ostrożny i tłumiący emocje.

Odzwierciedla tłumienie emocji i własnej ekspresji w działaniu na początku realizacji zadań. Natomiast w późniejszym czasie następuje wzrost zaangażowania dynamizmu i optymizmu podczas działań.

Na zakończenie tej części informacji z zakresu psychografologii, należy przypomnieć, że nie powinno się wyciągać wniosków zbyt pochopnie. Cechy, o których była mowa przy wielkości liter, powinny być potwierdzone przez inne cechy grafologiczne.