Analizę psychografologiczną zawsze zaczynamy od analizy ogólnego wypełnienia przestrzeni kartki i zwrócenia uwagi na szczególnie wybijające się cechy pisma. Dlatego ważne jest, czy ktoś potrafi dzielić przestrzeń w sposób poprawny i klarowny. Czy też wszystko zapisuje w jednym ciągu bez żadnych odstępów oddzielających jedną myśl od drugiej. Jeżeli autor rękopisu potrafi w sposób przejrzysty zapisać myśli, to i w działaniach na innym polu wykazuje się większym zorganizowaniem.

Przyglądamy się, czy pismo jest bardziej lub mniej wyrobione, określamy stopień jego czytelności, wyznając zasadę, od ogółu do szczegółu.

Dlaczego tak ważne jest zachowanie tej właśnie kolejności w analizie? Ponieważ analizowanie w pierwszej kolejności drobnych elementów np. cech jakiejś litery, może zmącić ogólny obraz charakterologiczny. Człowiek ma taką naturę, że często sugerując się pierwszymi przesłankami, nawet mniej istotnymi, traci obiektywność sądu. Jeżeli zaczniemy analizę od ogólnych cech pisma, mamy większą szansę na to, że nasza analiza będzie bezbłędna.

Korzystając z analogii możemy przyjąć, że znacznie łatwiej jest wypełnić konstrukcje, naszkicowaną wstępnie w ogólnym zarysie treścią, niż mozolnie budować z drobiazgów, bez wytyczonego głównego kierunku. Chyba trudno byłoby ułożyć puzzle bez wiedzy, co przedstawia ogólny obraz tej układanki. W dodatku nigdy nie można by mieć pewności czy to co się udało złożyć i mniej więcej pasuje do siebie, jest poprawnie połączone.

Grafolog poszukuje głównie wyróżników, czyli takich cech pisma, które się wyróżniają i są odstępstwem od ogólnie przyjętej normy. To właśnie dzięki cechom charakterystycznym odróżniamy jedną osobowość od innej. Jak sama nazwa wskazuje, one nas charakteryzują.

Pamiętać należy również, że pismo człowieka dorosłego, które jest szablonem i prawie nie odbiega od normy szkolnej, też jest cechą zdecydowanie nietypową i należy do wyjątków. Każdy z nas pomimo wspólnego wzorca szkolnego, w miarę upływu czasu i w trakcie rozwoju własnego charakteru nieco zmienia i upraszcza własne pismo, aż do momentu kiedy w pełni ukształtowane przestaje przypominać niewyrobione pismo szkolne z początku nauki.

Naszą ogólną analizę rozbudujemy o kolejne elementy, przyglądając się poszczególnym literom. Niektóre z cech będą ulegały wzmocnieniu, inne ulegną osłabieniu lub zostaną dopuszczone warunkowo. Ale przez cały czas nie wolno nam zapomnieć o wrażeniu ogólnym.

Należy zwrócić uwagę na to, jak rozmieszczone są marginesy, jaka jest ich szerokość i jaki mają kształt. Nie wolno nam zapomnieć, że margines jest pustym miejscem, odstępem między pismem, a brzegiem kartki. Jednak to pismo jest cały czas ważne i na przykład określenie ”falujący margines”, opisuje różną, zmienną odległość rozpoczęcia pisma w liniach, w stosunku do brzegu kartki.

Margines lewy

Symbolicznie opowiada o naszej fasadowości, naszym zachowaniu zewnętrznym.

Pismo jest nie tylko dosłownym, ale i symbolicznym wypełnieniem treścią kartki. Jak wypełniamy stronę papieru, tak wypełniamy treścią nasze życie. Jeżeli weźmiemy do ręki rękopis, początek tekstu tworzy lewy margines, jest jego symboliczną twarzą, frontem, fasadą, tył rękopisu tworzący prawy margines, jest tajemnicą, światem wewnętrznym, czymś schowanym wewnątrz.

Po prostu należy pamiętać, że cały front pisma jest inną jakością i ma inny punkt odniesienia, niż początek linii lub akapitu.

To tak, jak projektant mody może analizować buty, jako modne lub też dobrze zaprojektowane z punktu widzenia samego obuwia, ale te same buty są dodatkowo ważnym elementem większej całości, jaką stanowi ubiór.

Symboliczne znaczenie niektórych, najczęściej występujących, rodzajów marginesów.

Margines lewy równy

Pisze człowiek fasadowy, potrafiący na zewnątrz zaprezentować się jako silny i stabilny. Człowiek zdyscyplinowany, potrafiący utrzymać wizerunek swojej osoby na zewnątrz.

Margines lewy wąski

Jest symbolicznym przytulaniem się do brzegu kartki. Oznacza lęk, poczucie niepewności, chęć ukrycia swojego wnętrza przed światem. Czasem świadczy o przesadnej oszczędności w wydawaniu pieniędzy lub kłopotach finansowych.

Margines lewy szeroki

Jest symbolicznym oddaniem miejsca (pola) do zaprezentowania się przez inne osoby. Szeroki margines jest typowy dla ludzi tolerancyjnych, dobrych obserwatorów, osób nieśmiałych.

Margines lewy falujący

Tak jak faluje margines, tak trudno piszącemu w ten sposób zachować wizerunek wewnętrznej siły i zdecydowania. Zwykle jest wykorzystywany przez innych i nie potrafi odmówić wykonania przysługi. Takie starania powodują zwiększone napięcie i nerwowość.

Margines lewy rozszerzający się u dołu

Im wyraźniej się poszerza się margines, tym więcej trwoni autor rękopisu przestrzeni nadającej się do zapisania. Interpretacja grafologiczna określa taką cechę jako objaw trwonienia pieniędzy oraz kłopoty z oszczędzaniem. Zwykle tak piszą ludzie impulsywni.

Margines lewy zwężający się u dołu

Przypomina trochę chęć przytulenia się rękopisu do brzegu kartki. Interpretuje się taką cechę pisma jako lęk przed ludźmi lub kłopoty finansowe. Często lękliwość i pesymizm wywołane są niedawno przebytymi problemami natury finansowej. Dodatkowo autor rękopisu postrzega świat jako smutny, szary i pełen niebezpieczeństw. Niechętnie ryzykuje, by znów nie odnieść porażki.

Pamiętając, że w piśmie szukamy wyróżników, możemy zinterpretować grafologicznie również margines górny.

Margines górny szeroki

Interpretujemy jako chęć pozostawienia miejsca dla kogoś ważniejszego. Główne cechy interpretacyjne takiego zapisu, to bezkrytyczne zgadzanie się z władzą i przełożonymi. Dodatkowo silne zahamowania i niskie poczucie własnej wartości.

Margines górny wąski, lub brak marginesu

Jest to wyraźna chęć podkreślenia własnej wartości i walka z autorytetami. Właściwie żaden szef nie będzie dość dobry, abyśmy go w pełni zaakceptowali. Często tak piszący ludzie wybierają wolne zawody, lub sami są właścicielami firm. Nie zostawiają miejsca u góry kartki dla kogoś innego, zwykle żyją w napięciu i są nerwowi.

Margines prawy szeroki

Jest to symboliczny wyraz wewnętrznej niepewności i braku wiary we własne możliwości. Wyobraźmy sobie, że długość linii pisma jest odzwierciedleniem naszego działania. Jeżeli kończymy ją zbyt wcześnie, to i w życiu wiele spraw nie podejmujemy, tak na wszelki wypadek, przyjmując, że to, co właśnie osiągnęliśmy, jest wystarczające. Stosujący szeroki margines, prezentują się jako ludzie nieśmiali.

Margines prawy wąski

Opowiada o tym, że ktoś w ten sposób piszący posunął się trochę za daleko. Przeszedł pewną barierę. Interpretuje się to jako częste przemyślenia natury egzystencjalnej. Myślenie typu: po co to wszystko, jaki jest sens życia i tym podobne. Taki człowiek potrafi zapalić się do jakiegoś pomysłu czy dzieła, ale kiedy na drodze stanie przeszkoda, przychodzi zwątpienie i marazm. Czeka, aż kolejny pomysł przeszkodzi mu w rozpatrywaniu sensu życia.

Linie wierszy opadające

Są jak gdyby wzmocnieniem cech, przypisanych dla marginesu prawego wąskiego. Dodatkowo informują o silnych stanach depresyjnych. Jeżeli pismo nie mieści się w linii i jest przedłużane na krawędzi kartki biegnąc stromo w dół, może sugerować myśli samobójcze. Jeżeli porównalibyśmy linie pisma do linii ust na graficznym rysunku ludzkiej twarzy, to dokładnie tak to wygląda, jak gdyby kąciki ust opadały w geście żalu i przygnębienia.

Pamiętajmy jednak, że ostry spadek linii w dół jest typowy dla bardzo silnej depresji. Jednak ktoś, kto podjął już decyzję o rezygnacji z życia, jest wewnętrznie spokojniejszy i przy końcu strony linie pisma w jego rękopisie będą bardziej wyrównane.

Margines prawy równy

Oczywiście margines prawy nie sposób w trakcie pisania wyrównać w taki sposób jak lewy. Ale margines prawy może być bardziej lub mniej zwarty. Zwykle zwarty, wyrównany margines prawy jest wynikiem umiejętnego przenoszenia wyrazów i trafnej oceny długości wyrazów. Wielu ludzi nie potrafi, bądź nigdy nie próbuje przenosić wyrazów. Umiejętne przenoszenie wyrazów, to umiejętne przenoszenie spraw, których nie możemy skończyć dzisiaj na dzień następny. Wyrównany, zwarty margines informuje o sile wewnętrznej.